Bliksemsewoorden? !

Het is februari en Ik zit in de trein naar huis; dikke harde druppels kletteren tegen het raam. Ik vindt dat een heerlijk geluid; het overstemt de muziek die uit haar oortjes komt en ze kan er niet bij lezen. Mooi, een moment om heerlijk te mijmeren of tussen de regendruppels door te kijken zonder dat haar blik door iets geraakt wordt. Al starend mijmert Ik over niets in het bijzonder..... Totdat een combinatie van woorden 'daar zijn we niet van' en 'daar ben IK niet van' van een bellende, iet wat te egogerichte, medereiziger de aandacht van haar gedachten opeist. Ik zucht..... wat is dat toch met die slagzinnen-stopwoorden-cultuur.

Le Bistrot d’Olivier, Limoge

Ineens zijn er dan van die woorden of zinnen, alsof die er altijd al zijn geweest. Tijdens serieuze overleggen, in een goed vriendinnengesprek, in ernstige mailberichten of notities waarin nieuw beleid wordt ingeleid met van die bliksemse woordencombinaties. Als teveel saus over een overheerlijke entrecote van een Limousin-koe. Mensen lijken het heel gewoon te vinden om zo te praten. Ze lijken zich niet af te vragen of ze gesnapt worden, of dat de boodschap goed is doorgekomen.... nee helemaal niets. 

Die vanzelfsprekendheid..... Ja, Ik gelooft dat dat haar nog het meeste verbaast. Ze vraagt zich af of diezelfde mensen, net als zij, ook eerst in een soort niemamdsdalletje zaten toen ze voor eerst met dit fenomeen werden geconfronteerd. Hun hoofd misschien ook met de woordenstroom meedraaiend om de klank zo lang mogelijk vast te kunnen houden, zichzelf overtuigend van wat ze gehoord hadden. Dat ook zij, voor ze door hadden hoe het werkt, een beetje ontgoocheld waren in welk verband zaken gezien moesten worden, of zelfs hulp zochten bij lotgenoten? Laatst was er geen lotgenoot in de buurt en vroeg Ik het maar rechtstreeks...... Bliksems! Ik kreeg een excuses voor de verwarring. Een soort van 'sorry-ik-wist-het-eigenlijk-wel'- reactie. Dat leidde weer tot een volgende verbazing of meer naar de vraag.... zouden de gebruikers zelf nog steeds in dat niemamdsdalletje zitten, net als zij?

Zomaar een ochtend

Ik heeft net een paar foto's geappt gekregen van haar mannen, jemig! De oudste heeft onlangs een brilletje besteld. Je zou kunnen denken ‘och arme!’ Maar ook straks met bril denkt Ik dat hij een aantrekkelijke verschijning zal zijn en een onweerstaanbare aantrekkingskracht op het andere geslacht zal hebben, haar dus! De middelste ontwikkelt zich tot een echte man met humor, en met een grenzeloos vertrouwen wimpelt hij nog steeds allerlei (leuke) meiden af. “Ik kies voor mijn vrijheid”, zegt hij. Voor hem moeten de dames eerst door weer en wind, niet claimen of 'poep'-praten..... zucht hoe onweerstaanbaar is dat? De jongste, tot voor kort nog echt de jongste die onvoorwaardelijk in zijn moeder geloofde, begint zich te ontpoppen als een eigen persoon met een interessante mening. Weet wat hij wel en niet wil, denkt over dingen na en houdt met dingen rekening. Ook iemand waar je graag bij in de buurt mag zijn. Iks hart begint sneller te kloppen; liefde, trots en blij.... ja zeg, dit zal allemaal maar om je heen draaien....

BAM... terug in de realiteit.... door al dit gemijmer mist Ik in deze hele vroege ochtend haar bus, mmmm 15 minuten wachten, saai! Nee, dat maar niet, zo vroeg al. Ik besluit naar de volgende bushalte te lopen. Door staatjes en gangetjes, een stukje park en ondertussen door de ramen naar binnen gluren. Best leuk; zoeken naar waar er licht brandt, kijken naar de inrichting en zo. Ideetjes op doen. 

Er zijn al best veel mensen wakker (6.20 uur). De een zit netjes opgemaakt en al naar de tv te staren, een ander loopt in pyjama, zich in bochten wrijvend over hoofd of rug met het haar in de war, een beetje verdwaasd heen en weer. Mss net wakker en tafel aan het dekken of zo....Dit keer kwam Ik buiten niemand tegen. Meestal ziet ze wel vroege hondenuitlaatmensen of fietsers gehaast naar B fietsen.

Nog net op tijd haalt Ik gelukkig nu wel haar bus. Ze zit voorin, achter de buschauffeur. Hij heeft zijn gordijntje omhoog en Ik kan op de weg kijken! Als het goed is komt de bus om 7.09 uur aan op Utrecht CS. Prima tijd om nog even te kunnen winkelen voor ze met de trein van 7.25 uur verder reist naar haar werk. U moet weten dat Appie, de Etos, Rituals, een kousenwinkeltje, Bruna en de Hema al open zijn. Aangekomen op het CS in Utrecht koopt ze eerst bij de Appie een 'gratis' cappuccino forte. Haar stempelkaart is vol; hoppa een bakkie pleur voor niets. Daarna snelt ze naar de kousenwinkel en raakt in gesprek over kousen en nieuwe trends.... Bij de Hema rent ze nog even naar binnen om de zoveelste oplader te kopen, een paar sokken, onderbroeken en een vestje en hopt daarna door naar perron 5. De intercity naar Den Helder staat geduldig op haar te wachten. Voldaan en met een tas vol net gekochte spullen ploft ze in een tweezitter en valt als een blok in slaap. Ze droomt over knappe atletische Spartaanse kerels op witte OV-fietsen op weg naar ....... “Station Amsterdam-Sloterdijk!” Plop.... Ze hoort het nog net; het omroepsysteem doet zijn werk. Ik schiet als een pijl uit een boog uit haar tweezitter waar ze zo één mee was geworden en voor ze het weet staat ze op perron 3. Zich atletisch in bochten wringend, maar dan zo dat het niemand opvalt (denkt ze), ietwat draaierig en vooral bezweet raapt ze haar jas, tas, sjaal en handschoenen bij elkaar en trekt alles aan.

Ik kijkt even om haar heen, ze komt weer bij de tijd en loopt dan naar haar werk. Bijna elke ochtend zit er op de overgang station - ingang kantoorgebouw een muzikant op zijn klarinet te spelen. De afgelopen week had ze hem gemist; mss was hij wel ziek? Het griepvirus zwaait weer om zich heen, zou best eens kunnen. Nog even, bij de volgende bocht zou ze het weten...... Ik kijkt elke ochtend uit naar zijn muzikale ontvangst.....haar gedachten dwalen dan weer eventjes af naar de eerste keer in Parijs..........

Ik is de bocht om en de muzieknoten dwarrelen als dansende herfstblaadjes om haar heen. Ja, hij zit er gelukkig weer en ze graait in haar jaszak....... nog een paar losse munten! Eigenlijk vindt ze het te weinig, 30 cent, en Ik neemt zich voor om morgen eerst te pinnen en hem eens iets meer te geven. Hij zit er in weer en wind, het regent nu, het lijkt hem niet te schelen. Ik loopt langzaam naar de ingang om het 'Parijs-gevoel' zolang mogelijk vast te houden. Maar dan moet ze toch echt naar binnen. Ook geen straf...... Ik werkt sinds kort in Amsterdam op het hoofdkantoor. Een prachtig en hoog gebouw. In de hal bij de liften moet je het nummer van de verdieping waar je heen wilt indrukken en op een display verschijnt dan bij welke lift je in de rij mag gaan staan. De lift doet verder alles zelf; je hoeft alleen nog maar in en uit te stappen....... Lift C vandaag. De deur gaat open en de mevrouw zegt:'Naar boven'. Ik stapt in en bij 15 zegt de mevrouw:'Verdieping 15' en de deur gaat open. 

Ik kijkt op haar klokje; het is 08.19 uur. Tijd om aan het werk te gaan. Heerlijk....... daar heeft ze vandaag zin in!