Minister Asscher heeft deze week uitgeroepen tot de week van de Werkstress. In een brief aan de Kamer schreef hij dat in 2013 voor het eerst meer vijftigers dan dertigers aan het werk zijn. Hij schrijft ook dat maar liefst 31% van de werkgelrelateerde verzuimgevallen veroorzaakt wordt door werkstress. Ik vraagt zich nu af in hoeverre werkstress met leeftijd te maken heeft. Het liefst wil ze enig verband direct bestrijden, ze dartelt immers ook al bijna een halve eeuw over deze wereldbol.
Als je de vacatures er op na slaat dan scoort 'Stressbestendig' in de top 3 van de meest vereiste competenties. Ik dacht altijd dat ze goed kon omgaan met spanningen in werksituaties. Hoe drukker hoe beter. Ze doet het ook goed in echt lastige en verdrietige situaties. Ik is een echte deadliner; zonder druk komt er niets uit haar handen. Ze kan daarentegen niet zo goed iets van tevoren plannen of ergens op tijd aan beginnen en leeft het liefste zonder agenda en op haar intuïtie. Net als Socrates, Thomas Jefferson, Da Vinci en de Dalai Lama overigens ;-).
De kunst van Ik is haar uitstelgedrag te structureren en zo is Ik altijd perfect de winter doorgekomen. Maar, de laatste tijd 'ervaart' Ik dat haar bordje vol is en dat haar acceleratievermogen van ontspannen naar geïrriteerd vergelijkbaar is met die van een snelle sportwagen.
Het commerciële circus doet vermoeden dat stressbestendigheid niet zo zeer een persoonlijkheidskenmerk is maar een vaardigheid en dat stemt Ik goed want vaardigheden kun je verbeteren en je bent nooit te oud om te leren! Dus besluit Ik zichzelf irt dit thema onder de loep te nemen. Want ja, Ik geeft ten slotte helemaal niets om snelle sportwagens!
De vraag zoemt nog na in haar hoofd 'Mam, wanneer eet jij nou eens een keertje niet thuis?' Oef..... die had Ik niet aan zien komen.....De drie R-en staan bij haar hoog in het vaandel. Wat overigens niet wil zeggen dat ze deze altijd evengoed kan toepassen, maar het houdt haar in zekere zin wel bezig. Haar super zonen zijn ruim 13 en 15 en hebben hun moeder niet altijd meer nodig zoals 'vroeguh'. Ik dacht dat ze dat wel begrepen had, maar.... ging het vroeger om aankleden en veters strikken, nu gaat het toch veel verder dan dat. Volgens Ik is het tijd voor het 'echte' werk; los laten en vertrouwen! Maar hoe doe je dat?
Ik vindt dat maar moeilijk en kampt met een soort van schuldgevoel. Tot voor kort liep het allemaal op rolletjes; door de weeks naar school, huiswerk maken en zo nu en dan chillen met vrienden. De weekenden begonnen op vrijdag met zelfgemaakte hamburgers, patat uit de oven en niet te vergeten 'Flikken Maastricht'. Zaterdag vloog iedereen uit en hing ze 's avonds met kroost op de bank met een fles Cola en een zak chips een spannende film te kijken. Zondag uitslapen, brunchen en er op uit. Maar steeds meer merkt Ik dat het anders moet.
Super zonen slapen langer uit of hebben een baantje, willen naar een feestje (helemaal in Zeist), trekken zich terug naar boven en luisteren harde muziek of hebben dood eenvoudig geen zin om iets te ondernemen. Zou voor haar de tijd aangebroken zijn om er zelf op uit te trekken, ze haar museumjaarkaart kan afstoffen en die bonnen voor 'een dagje weg' kan gaan verzilveren? En dat zonder schuldgevoel? Het Rijksmuseum, tentoonstelling van Rothko, slenteren door Amsterdam, die NLP opleiding in Belgie? Ik betrapt zich op een vreugde sprongetje. Misschien is het dan toch tijd om een keertje niet thuis te eten.......
Wat zal ik vandaag eens gaan doen? Gekke vraag eigenlijk! 'Gaan' hoort nu even niet zo thuis in de vraag voor Ik. 'Wat zal ik eens doen', ja da's beter....
De zon schijnt, het is zacht weer.... Ik gaat even op haar balkonnetje zitten, in het hoekje nog net in de zon. Een mooi beschut plekje door de coniferen van haar onderbuurman. De buurt spreekt er schande van, maar Ik vindt het juist fijn. Ze kan, afgezonderd van voorbijgangers, lekker luisteren naar het sociale gebabbel van mensen die elkaar tegen komen bij het uitlaten van hun hond of moeders die net hun kinderen naar school hebben gebracht...... gebabbel over zo weinig informatie..... heerlijk om naar te luisteren, maar ook een beetje om af te kunnen kijken.
Ik vindt dat ze niet zo goed sociale babbels kan maken. Zij kan beter praten over iets, ze kan hele bomen opzetten, mensen aanhoren met hun problemen, raad geven of helpen een oplossing te zoeken.... Maar alleen dat maakt het leven vaak wel heel serieus. En zo is Ik eigenlijk ook weer niet. Van nature is zij een opgeruimd, vrolijk en een positief mens. Er zijn voor Ik maar weinig dingen waar je echt heel serieus over moet zijn of doen. Althans...... dat is wat ze zichzelf voorhoudt. Sinds 'dat-been' vraagt ze zich regelmatig af of zij wel toe komt aan haar levensmotto. Nu ze weer fulltime werkt, lijkt het alsof haar werk haar helemaal opslokt.... Ze komt niet meer zo toe aan..... Ja, waar aan eigenlijk.... Nu dan met 'dat-been' kan ze behoorlijk nadenken over haar leven en of het de wending heeft gekregen waar ze naar op zoek was......en daarom heeft Ik zich vanochtend opgegeven voor een nieuwjaarsretraite, in Drenthe.... Ik wil straks 2014 afsluiten om een frisse nieuwe start te kunnen maken. Nieuwe baan, haar vader is overleden, het slepende gedoe om 'dat-been'..... het zijn gebeurtenissen die niet in je koude kleren gaan zitten, beseft ze zich nu....nu ze met 'dat-been' zit.
Sporten! Ik houdt er niet van en sport eigenlijk niet. Vroeger zonder schuldgevoel, want als fietstaxi-chauffeuse maakte zij dagelijks vele kmtjes. Maar de laatste jaren heeft ze last van een steeds terugkerend knagend en zeurend gevoel van onrust of vrees voor de toekomst. Haar knulletjes zijn inmiddels grote gabbers geworden. Zij denken er niet meer over om bij hun moeder achterop te springen. En zo is haar dagelijkse beweging gereduceerd tot een heen-en-weerloopje naar de auto..... twee mss drie keer per dag?
Ook dit jaar in januari, diende dat knagende gevoel zich aan en op een dag in april besloot Ik zich aan te melden voor Bootcamp. Mmmm lekker, dacht ze. Lekker buiten.... afwisselend én.... mss doe ik gelijk wat nieuwe contacten op. Haar sociale netwerk mocht ook wel wat uitgebreid worden.
Zo bedacht, zo is het ook gegaan..... Iedere zondagochtend om 10.00 u. zwoegde Ik in de frisse buitenlucht, ze vond het leuk en nam haar onelegante verschijning voor lief. Maar toen, op 15 juni...... aan het eind van de les..... gebeurde er iets onverwachts. Ze hoorde een harde 'pok', het voelde alsof iemand op haar hak sprong. Ze keek nog om, maar er was niemand. Daarna stortte ze ter aarde..... haar onderbeen deed t niet meer.....Wat daarna allemaal is gebeurd is echt te veel om op te schrijven; het zou haar nog sipper maken dan ze zich vandaag al voelt. Vandaag..... de dag dat Ik samen met haar vriendinnetje in de trein zou stappen.... op weg naar een spoorhuisje waar ze samen lekker zouden gaan giechelen, wijntjes drinken, wandelen, elkaar leuke verhaaltjes vertellen, hout hakken en vuurtje stoken, genieten van de kookkunsten van Marjolein en de haardvuren van Kees............ Haar lieve vriendinnetje zit nu alleen in de trein, Ik zit op de bank haar weblog te vullen met haar tranen.... Ze kan niet mee, haar achillespees is twee weken geleden door een doctor aan elkaar genaaid. Ik heeft de komende 6 weken weer gips om haar been, weliswaar om de twee weken nieuw en mag ze een nieuw kleurtje uitkiezen, maar daarom is Ik niet mee en voelt ze zich een beetje sip vandaag.....
BAM...... en dan is Ik ineens de trotse eigenaar van een Blog.... Yip, het is gelukt, ja echt. Ook Ik, een digibeet, is het gelukt. Oeps....... Ik kijkt op de klok en ziet dat het zo maar in eens zesuur is, vrijdagavond.... Tijd om het weekend in te luiden.....
Tot later!
