Instinct vs postzegel

Manlief is bij Ik thuis de muggenvanger. Normaal gesproken, wanneer hij slaapt, kan er een bom naast hem ontploffen; ‘Hij-Wordt-Gewoon-Niet-Wakker!’ Soms zooo onhandig. Vooral op de momenten dat Ik haar sleutels is vergeten na een avondje stappen met Zuslief. Dan kan ze bellen wat ze wil, maar de strijd aangaan met de zwaartekracht- via de schutting naar het balkon om dan door het slaapkamerraam te kruipen- biedt meer soelaas 🥴.

Maar een mug? Ja die maakt met een licht gezoom de jager in hem wakker, echt. Midden in de nacht opschrikken van fel licht en een woest om zich heen meppende Lief was een regelmatig terugkerend event. Gelukkig heeft Ik daar een stokje voor kunnen steken, thuis 🤓. Alleen heeft dat stokje in het poppenhuisje van Manlief en Ik onvoldoende effect; de 🦟  🦟 zijn in veel grotere getallen vertegenwoordigd en zodoende, misschien raad je het al, de vele nachtelijke events in de recente verleden tijd. Maar vandaag is daar een einde aangekomen! Ik was het beu; de dagcrème kon de oprukkende wallen en kraaienpootjes niet meer maskeren èn ...... haar affectieve modus ontwikkelde zich steeds meer naar een diepte punt. Niet echt gezellig, eerlijk!   

Dus met ingang van vandaag heeft Ik een avondklok ingesteld. Plopperdeplop geregeld? Dat dacht ze, zeker! Maar manlief laat zich niet zo gemakkelijk kisten (gelukkig maar), want na de koffie trok Manlief zich even terug. Kort daarna hoorde Ik dof gedruis en gestommel.... Toen zij ging kijken schoot ze in de lach..... een hilarisch aanblik. Manlief verplaatste zich nogal onhandig (het is best klein in het slaapkamertje) met veel lawaai al zwaaiend met een doekje ietwat voorzichtig tegen de wanden aan meppend. Ziet u het voor zich? Het huisje schommelde zelfs wat heen-en-weer........ Hoewel Ik de rolverdeling man-vrouw nog wel eens ter discussie wil stellen, moest ze nu vooral proesten. Sommige krachten, zoals bijvoorbeeld het jachtinstinct van de man, zijn soms groter en ook zo hilarisch in het moment. En dat in een slaapkamertje zo groot als een postzegel......... nee echt geen discussie mogelijk......hilarisch 😂 

   

Geluk; op één hand te tellen

"Tulup"..... het geluidje komt uit de telefoon van Ik. Ze zit met Manlief in de auto, op weg naar Iemand. Manlief heeft een kozijn gescoord voor hun poppenhuis.

Ik en Manlief kamperen graag. Kamperen ......het vrije langzame leven, lekker buiten. Het liefste vertoeft Ik de hele zomerperiode in het bos en woont zij in een poppenhuis. Het is een droom die zij al lang koestert en nu 'as we speak' werkelijkheid is geworden. Ik kan haar geluk niet op! Een plekje in het bos, één na laatste van het pad met uitzicht op een maïsveld waar 's ochtends de reeën hun stand-up meeting hebben met aan de horizon de Utrechtse Heuvelrug....... zucht.

Lekker dichtbij Thuis en Werk, zo kan Ik met haar elektrieke fietsje prima heen en weer reizen..... de hele zomerperiode lang.

Het poppenhuis wordt volgende week geplaatst. Ik kijkt er naar uit; samen met Manlief gezellig maken en dan genieten van het buitenleven..... een voorbode op 'Samen❣️oud worden'. 

Vandaag zijn ze dus op pad voor een groot kozijn. Ze willen buiten naar binnen halen en vanuit het bed volop genieten van het prachtige uitzicht. Kopje thee, zacht gekookt eitje, beschuitje...... Ik ziet het al helemaal voor zich.

Het berichtje komt van LinkedIn. Iemand waar zij groot fan van is schrijft: ‘Ikje, mag ik je bellen? Ik..... uh wij willen je iets vragen'. Ik kijkt naar Manlief en hij knikt lachend. Tuurlijk, hij weet het. Ik is nieuwsgierig van aard en nee ze kan niet zeggen dat het niet uitkomt omdat..... haar nieuwsgierigheid wint het vaak. Niet vreemd, want het berichtje komt van één van haar grote inspirators. NATUURLIJK mag zij bellen en Ik geeft haar nummer.

Als Ik even later ophangt, kijkt ze weer naar links. Manlief knijpt haar in haar arm: 'ja Lief je bent wakker' zegt ie met trotse glimlach. Ik is gevraagd om een bijdrage te leveren aan een event in 2021, een event over de zorg en voor de zorg. Een event voor mooie mensen. Waarom Ik? Haar rokjes en haar andere kijk, haar creativiteit..... sjeemig allemaal complimenten die gaan over haar. Hier wordt Ik stil van én heeeel erg blij van binnen.

2021 duurt nog best wel lang, maar toch. Het brein van Ik draait op volle toeren..... voor je het weet is het zover en dan..........whaaa wat ontzettend leuk! Maar hoe, een nieuwe uitdaging, een nieuwe kans. Ik noemt dit Geluk. Geluk heeft maar vijf letters en is daardoor snel uitgesproken, én als je niet oppast zo weer verdwenen. Geluk ervaren..... ja dat is ontelbaar veel meer dan vijf. Misschien wel 100? Neeej, Ik vindt het eerder ontelbaar. Een gevoel dat, als je het wilt, heel lang bij je kan blijven, mss zelfs voor altijd......

Lintjesregen

Ik is dol op aandacht. Met dit gezegd hebbende vliegen de gevleugelde opmerkingen haar om de oren ‘wie niet’ of ‘ja nou, dát weten wij wel hoor!’, of ’knap hoor dat je dat durft te leven, ik wou...’. Ik verwondert zich over deze vorm van openhartigheid, hoewel ... ze snapt het wel. Ze is immers ook opgevoed met en opgegroeid in de sfeer van ‘doe-maar-gewoon’. Ik heeft in het verleden heel serieus uit alle macht geprobeerd haar emoties in te houden, successen niet te vieren, hard te werken en zuinig te zijn. Maar dat is haar nooit echt gelukt. Eerlijk? Ik vindt het een onhoudbare combinatie. Helemaal niets leuks aan!

 ‘Kind, het leven is niet alleen maar leuk’..... hoort u m ook ;-)?

Onbevangenheid

Maar goed; dol op aandacht dus! De kernwaarde van W (dat is waar Ik werkt) is aandacht. Aandacht voor de ander en voor jezelf, voor persoonlijk contact en voor samenwerking met collega’s, familie, mantelzorgers... Oprecht een gewaagde en daar houdt Ik wel van. Als je Ik een beetje kent, zou je kunnen denken dat W een organisatie is waar zij zich op haar plek voelt. En dat klopt ook wel. In veel van wat W doet herkent Ik persoonlijk de kernwaarde. Het bijzondere vindt ze dit te herkennen in een tijd waarin de ene verandering de andere inhaalt en successen steeds vaker voor lief genomen lijken te worden. Waar met de hand op de knip (waar niet) vooral hard en efficiënt gewerkt moet worden.

Maar dan is daar de dag vóór Koningsdag 2019 waarop die ‘Aandacht’ voor iedere medewerker van W, vrijwillig of niet, werd uitgedrukt in het opspelden van een lintje. Ik had dienst en zij werd vooral verrast door de woorden die daarbij werden uitgesproken. ‘Voor jou als persoon, voor wie je wil zijn, voor wat je allemaal doet.’ Nou ja, zeg nou zelf dat maakt toch iets los in een mens? Sommige waren cynisch, maar Ik denkt daar heel anders over. Cynisme maakt idealen kapot! Er valt niets te hopen of te verwachten: ‘doe-maar-gewoon’ en –wat is gebleken- is dit géén goede combi voor Ik. Nee, dit gebaar ontroerde haar oprecht en op een of andere manier geeft het haar vleugels om te zijn wie ze wil zijn, te zeggen wat ze wil zeggen en te doen wat ze zou willen doen.

Aandacht.. Ik mijmert er over.. fundament van bestaan, licht-schijnen-groeien? Diepzinniger? Zoals Claudia de Breij eens zei: ‘Het gaat altijd over liefde, het gaat altijd over licht’. Oe, Ik gaat helemaal los. Ze is vanochtend naar een lezing van Rinus van Warven geweest. Bijzonder hoe deze man met compassie vertelt over de rol van religie en levensbeschouwing in een mensenleven en daags na de lintjesregen dat bijzondere gevoel van waardering bij Ik naar het bewustzijn weet te brengen.

Kadootje

Ik mijmert wel eens vaker over de dingen van het leven, dit keer over hoe mooi dat kan zijn. Onze Marco zingt er over. Het is maar hoe je kijkt, wat je droomt? De vraag die hij stelt is of dat als een keuze voelt, of juist niet? 

Ik en muziek...... ja dat vindt Ik wel iets aparts. Vroeger was ze niet zo met muziek bezig. Het waren noten die mooi achter elkaar geschreven stonden en de tekst..... die verstond ze meestal niet en brabbelde maar wat mee. Namen van artiesten bleven niet plakken en de boodschap? Ja, die was toen niet aan haar besteedt. Nu is dat wel iets anders.....Ik heeft zo van die momenten, waar ze met zichzelf en haar gemoed is. Zo'n dag is het vandaag, toevallig. Een dag waarop zij alles om haar heen vergeet en in haar appeltje duikt en Boudewijn, Marco maar ook Racoon, Robbie en Yann op zoekt. Het kan Ik soms zo verbazen hoe muziek haar kan raken, haar gemoed aantikt en in beweging brengt, als vanzelf en in een split second......wat hier aan vooraf gaat? Tja, Ik denkt dat dat van alles kan zijn. Een onverwacht bezoek van een goede vriend, die even een kopje koffie komt drinken? Het familiefeest waar ze onlangs was? Beide hebben iets te maken met raken. Vriend woont in haar hart, ze ziet Vriend niet

vaak maar als Vriend en Ik elkaar zien maakt haar hart een klein sprongetje. Oom en Tante van Lief gaven een 'groot' tuinfeest. Groot als in tuin, in aantal mensen, maar nog meer in.... hoe zal Ik het eens zeggen? Ik vindt Oom en Tante bijzondere mensen, ze zijn groots in het stil zetten van de tijd, het buiten houden van ruis en het verbinden van de mensen om hun heen. Oom en Tante zetten deuren openen en openen harten. Ja alsof we met z'n alle in een Bona-picknick-reclame vertoeven. Ik mijmert dan op zo'n dag als vandaag over wat maakt zo'n 'gewoon' feest dan zo speciaal voor haar. Muziek brengt Ik dan dieper in haar gedachten. De combinatie van de tekst, de muziek maar misschien nog wel meer de aanslag; ferm, dwingend en gelijkertijd huppelend. De hoge tonen en het ritme, alsof Ik op de toppen van haar gelukt loopt met tegelijkertijd de trekkende kracht van de melancholie. Ja, Ik wordt hier op een manier blij van. Niet de blijheid van het krijgen van iets nieuws. Maar een diep blij gevoel waar ik van leeft, wat voor haar de brandstof is van haar geluk. Het is hoe ze leeft, de wereld in kijkt. Zie je de zon, of zoek je achter alles naar de schaduw op de grond? Leef je voor geluk? Of sterf je van verdriet. Ja hoe Mooi kan het leven zijn? Het is hoe Ik kijkt en waar ze over droomt waardoor 'gewoon' voor haar heel speciaal kan zijn.

Werk in UITvoering!

The only time you should ever look back, is to see how far you've come!

Wat is veel ten opzichte van weinig.... is dat niets? 

Oké, in dat licht bezien; wat als je veel kan waar je goed in bent en wat je ook allemaal interessant vindt, je een groot inlevingsvermogen hebt, in sommige opzichten boven het maaiveld uitstijgt, geen drive voelt om je eigen voetafdruk neer te zetten maar dat in zekere zin wel doet. Dat, samen met het gevoel ‘het’ nog niet gevonden te hebben. Pffff WTF…………. In ene realiseert Ik zich dat ze over zichzelf schrijft…….en dat betekent maar 1 ding! Werk aan de winkel! Tijd om een praatmevrouw in te laten vliegen.

Een praatmevrouw die, in dit geval, helpt focussen zodat Ik de juiste filters kan open zetten. Bij een praatmevrouw mag Ik vrij denken en dromen, na-denken en wordt Ik heel consequent geleid naar die of dat (g)ene waar het voor haar om draait in haar leven. Alle laadjes worden open getrokken; flarden, elementen, sferen, dromen, herinneringen, gevoelens……. en door de vraagstelling van de praatmevrouw, haar ‘zien’, haar kunnen luisteren tussen de regels door, weet de praatmevrouw exact op het juiste moment Ik tot inzicht te brengen. Inzichten waar ze alleen niet op komt of die een leven te lang duren voor ze er zelf achter komt. Ja hoe handig en ‘verstandig’ is dat als je niet wilt blijven hangen maar verder wil met je leven.

Dus Ik gaat naar een praatmevrouw. Niet omdat het moet, maar omdat het kan om gespiegeld te worden. Nu? In de hitte van de strijd van verwerken van onverwacht en traumatisch baanverlies, de stress van een fikse verbouwing, verhuizen naar een andere stad en nog wat oud gedoe? Piek – pieken - dal? Ja zeker nu, het moment wanneer de automatische piloot het dreigt over te nemen. Ja, Ik staat op een kruispunt en ze kan wel wat hulp gebruiken. Zal ze oversteken, links- of rechtsaf slaan of is het voor nu misschien beter om eventjes terug te gaan naar het oude vertrouwde? Normaal gesproken kan ze zelf haar weg vinden en stapt ze met gezonde spanning recht op haar doel af. Maar dit keer wordt er toch iets anders van haar gevraagd? Ik is een overlever een doener, ook een denker maar als het er op aan komt is haar eerste overlevingsstrategie ‘doen’! Stilstaan is eigenlijk geen optie, (weg)rennen al helemaal niet. Doen betekende voor haar concrete verandering van de situatie en in termen van ‘gevaar’ leek dat tot nu toe de beste optie. Maar, goed beschouwd heeft ze nog nooit met een panter, leeuw of een tijger op hetzelfde kruispunt gestaan. Wel met andere, soms zelfs levensbedriegelijke, wezens. Niet vaak, maar recent is zij een wolvin in schaapskleding tegen het lijf gelopen. Met open ogen is zij er ingetuind! Reden genoeg om hier ook met de praatmevrouw bij stil te staan.

Wat nog meer telt is dat Ik dit voorjaar haar 51ste verjaardag heeft gevierd en of ze het wil of niet, dit getal houdt haar meer bezig dan toen zij het getal 50 op formulieren van allerlei instanties moest invullen. Het lijkt wel alsof 51 de poort naar een andere kant van iets is. Na 50.... alsof je een heel ander iets binnenstapt. Oud, nee dat niet. Jong, nee…. dan eerder veel! Het getal 51 is immers veel. 51 verjaardagen vieren (ook die van anderen), 51 keren taart en ook die van anderen (mjammie), 51 keer zoveel kadootjes, Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw.....best heel veel toch? Die oorstoel, de leeslamp, de krant. Een hoog geranium-gehalte, maar toch. Het staat ergens voor, al sinds Ik begon met werken.

Ik is dus in progress…… ja zo voelt dat zeg. Dat valt niet tegen, maar ook niet echt mee, eigenlijk is het best hard werken. Maar met enige zelfspot en beheersing van de kunst van het dialogiseren, krijgt Ik er best aardigheid in.

Ik 2.0, de beste versie van haarzelf….. joehoeoe wat klinkt dat allemaal zo 2017….. kreten waar ze van schuwt maar toch… de wonderen zijn de wereld nog niet uit.