Werk in UITvoering!

The only time you should ever look back, is to see how far you've come!

Wat is veel ten opzichte van weinig.... is dat niets? 

Oké, in dat licht bezien; wat als je veel kan waar je goed in bent en wat je ook allemaal interessant vindt, je een groot inlevingsvermogen hebt, in sommige opzichten boven het maaiveld uitstijgt, geen drive voelt om je eigen voetafdruk neer te zetten maar dat in zekere zin wel doet. Dat, samen met het gevoel ‘het’ nog niet gevonden te hebben. Pffff WTF…………. In ene realiseert Ik zich dat ze over zichzelf schrijft…….en dat betekent maar 1 ding! Werk aan de winkel! Tijd om een praatmevrouw in te laten vliegen.

Een praatmevrouw die, in dit geval, helpt focussen zodat Ik de juiste filters kan open zetten. Bij een praatmevrouw mag Ik vrij denken en dromen, na-denken en wordt Ik heel consequent geleid naar die of dat (g)ene waar het voor haar om draait in haar leven. Alle laadjes worden open getrokken; flarden, elementen, sferen, dromen, herinneringen, gevoelens……. en door de vraagstelling van de praatmevrouw, haar ‘zien’, haar kunnen luisteren tussen de regels door, weet de praatmevrouw exact op het juiste moment Ik tot inzicht te brengen. Inzichten waar ze alleen niet op komt of die een leven te lang duren voor ze er zelf achter komt. Ja hoe handig en ‘verstandig’ is dat als je niet wilt blijven hangen maar verder wil met je leven.

Dus Ik gaat naar een praatmevrouw. Niet omdat het moet, maar omdat het kan om gespiegeld te worden. Nu? In de hitte van de strijd van verwerken van onverwacht en traumatisch baanverlies, de stress van een fikse verbouwing, verhuizen naar een andere stad en nog wat oud gedoe? Piek – pieken - dal? Ja zeker nu, het moment wanneer de automatische piloot het dreigt over te nemen. Ja, Ik staat op een kruispunt en ze kan wel wat hulp gebruiken. Zal ze oversteken, links- of rechtsaf slaan of is het voor nu misschien beter om eventjes terug te gaan naar het oude vertrouwde? Normaal gesproken kan ze zelf haar weg vinden en stapt ze met gezonde spanning recht op haar doel af. Maar dit keer wordt er toch iets anders van haar gevraagd? Ik is een overlever een doener, ook een denker maar als het er op aan komt is haar eerste overlevingsstrategie ‘doen’! Stilstaan is eigenlijk geen optie, (weg)rennen al helemaal niet. Doen betekende voor haar concrete verandering van de situatie en in termen van ‘gevaar’ leek dat tot nu toe de beste optie. Maar, goed beschouwd heeft ze nog nooit met een panter, leeuw of een tijger op hetzelfde kruispunt gestaan. Wel met andere, soms zelfs levensbedriegelijke, wezens. Niet vaak, maar recent is zij een wolvin in schaapskleding tegen het lijf gelopen. Met open ogen is zij er ingetuind! Reden genoeg om hier ook met de praatmevrouw bij stil te staan.

Wat nog meer telt is dat Ik dit voorjaar haar 51ste verjaardag heeft gevierd en of ze het wil of niet, dit getal houdt haar meer bezig dan toen zij het getal 50 op formulieren van allerlei instanties moest invullen. Het lijkt wel alsof 51 de poort naar een andere kant van iets is. Na 50.... alsof je een heel ander iets binnenstapt. Oud, nee dat niet. Jong, nee…. dan eerder veel! Het getal 51 is immers veel. 51 verjaardagen vieren (ook die van anderen), 51 keren taart en ook die van anderen (mjammie), 51 keer zoveel kadootjes, Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw.....best heel veel toch? Die oorstoel, de leeslamp, de krant. Een hoog geranium-gehalte, maar toch. Het staat ergens voor, al sinds Ik begon met werken.

Ik is dus in progress…… ja zo voelt dat zeg. Dat valt niet tegen, maar ook niet echt mee, eigenlijk is het best hard werken. Maar met enige zelfspot en beheersing van de kunst van het dialogiseren, krijgt Ik er best aardigheid in.

Ik 2.0, de beste versie van haarzelf….. joehoeoe wat klinkt dat allemaal zo 2017….. kreten waar ze van schuwt maar toch… de wonderen zijn de wereld nog niet uit.