Kadootje

Ik mijmert wel eens vaker over de dingen van het leven, dit keer over hoe mooi dat kan zijn. Onze Marco zingt er over. Het is maar hoe je kijkt, wat je droomt? De vraag die hij stelt is of dat als een keuze voelt, of juist niet? 

Ik en muziek...... ja dat vindt Ik wel iets aparts. Vroeger was ze niet zo met muziek bezig. Het waren noten die mooi achter elkaar geschreven stonden en de tekst..... die verstond ze meestal niet en brabbelde maar wat mee. Namen van artiesten bleven niet plakken en de boodschap? Ja, die was toen niet aan haar besteedt. Nu is dat wel iets anders.....Ik heeft zo van die momenten, waar ze met zichzelf en haar gemoed is. Zo'n dag is het vandaag, toevallig. Een dag waarop zij alles om haar heen vergeet en in haar appeltje duikt en Boudewijn, Marco maar ook Racoon, Robbie en Yann op zoekt. Het kan Ik soms zo verbazen hoe muziek haar kan raken, haar gemoed aantikt en in beweging brengt, als vanzelf en in een split second......wat hier aan vooraf gaat? Tja, Ik denkt dat dat van alles kan zijn. Een onverwacht bezoek van een goede vriend, die even een kopje koffie komt drinken? Het familiefeest waar ze onlangs was? Beide hebben iets te maken met raken. Vriend woont in haar hart, ze ziet Vriend niet

vaak maar als Vriend en Ik elkaar zien maakt haar hart een klein sprongetje. Oom en Tante van Lief gaven een 'groot' tuinfeest. Groot als in tuin, in aantal mensen, maar nog meer in.... hoe zal Ik het eens zeggen? Ik vindt Oom en Tante bijzondere mensen, ze zijn groots in het stil zetten van de tijd, het buiten houden van ruis en het verbinden van de mensen om hun heen. Oom en Tante zetten deuren openen en openen harten. Ja alsof we met z'n alle in een Bona-picknick-reclame vertoeven. Ik mijmert dan op zo'n dag als vandaag over wat maakt zo'n 'gewoon' feest dan zo speciaal voor haar. Muziek brengt Ik dan dieper in haar gedachten. De combinatie van de tekst, de muziek maar misschien nog wel meer de aanslag; ferm, dwingend en gelijkertijd huppelend. De hoge tonen en het ritme, alsof Ik op de toppen van haar gelukt loopt met tegelijkertijd de trekkende kracht van de melancholie. Ja, Ik wordt hier op een manier blij van. Niet de blijheid van het krijgen van iets nieuws. Maar een diep blij gevoel waar ik van leeft, wat voor haar de brandstof is van haar geluk. Het is hoe ze leeft, de wereld in kijkt. Zie je de zon, of zoek je achter alles naar de schaduw op de grond? Leef je voor geluk? Of sterf je van verdriet. Ja hoe Mooi kan het leven zijn? Het is hoe Ik kijkt en waar ze over droomt waardoor 'gewoon' voor haar heel speciaal kan zijn.