Minister Asscher heeft deze week uitgeroepen tot de week van de Werkstress. In een brief aan de Kamer schreef hij dat in 2013 voor het eerst meer vijftigers dan dertigers aan het werk zijn. Hij schrijft ook dat maar liefst 31% van de werkgelrelateerde verzuimgevallen veroorzaakt wordt door werkstress. Ik vraagt zich nu af in hoeverre werkstress met leeftijd te maken heeft. Het liefst wil ze enig verband direct bestrijden, ze dartelt immers ook al bijna een halve eeuw over deze wereldbol.
Als je de vacatures er op na slaat dan scoort 'Stressbestendig' in de top 3 van de meest vereiste competenties. Ik dacht altijd dat ze goed kon omgaan met spanningen in werksituaties. Hoe drukker hoe beter. Ze doet het ook goed in echt lastige en verdrietige situaties. Ik is een echte deadliner; zonder druk komt er niets uit haar handen. Ze kan daarentegen niet zo goed iets van tevoren plannen of ergens op tijd aan beginnen en leeft het liefste zonder agenda en op haar intuïtie. Net als Socrates, Thomas Jefferson, Da Vinci en de Dalai Lama overigens ;-).
De kunst van Ik is haar uitstelgedrag te structureren en zo is Ik altijd perfect de winter doorgekomen. Maar, de laatste tijd 'ervaart' Ik dat haar bordje vol is en dat haar acceleratievermogen van ontspannen naar geïrriteerd vergelijkbaar is met die van een snelle sportwagen.
Het commerciële circus doet vermoeden dat stressbestendigheid niet zo zeer een persoonlijkheidskenmerk is maar een vaardigheid en dat stemt Ik goed want vaardigheden kun je verbeteren en je bent nooit te oud om te leren! Dus besluit Ik zichzelf irt dit thema onder de loep te nemen. Want ja, Ik geeft ten slotte helemaal niets om snelle sportwagens!
De vraag zoemt nog na in haar hoofd 'Mam, wanneer eet jij nou eens een keertje niet thuis?' Oef..... die had Ik niet aan zien komen.....De drie R-en staan bij haar hoog in het vaandel. Wat overigens niet wil zeggen dat ze deze altijd evengoed kan toepassen, maar het houdt haar in zekere zin wel bezig. Haar super zonen zijn ruim 13 en 15 en hebben hun moeder niet altijd meer nodig zoals 'vroeguh'. Ik dacht dat ze dat wel begrepen had, maar.... ging het vroeger om aankleden en veters strikken, nu gaat het toch veel verder dan dat. Volgens Ik is het tijd voor het 'echte' werk; los laten en vertrouwen! Maar hoe doe je dat?
Ik vindt dat maar moeilijk en kampt met een soort van schuldgevoel. Tot voor kort liep het allemaal op rolletjes; door de weeks naar school, huiswerk maken en zo nu en dan chillen met vrienden. De weekenden begonnen op vrijdag met zelfgemaakte hamburgers, patat uit de oven en niet te vergeten 'Flikken Maastricht'. Zaterdag vloog iedereen uit en hing ze 's avonds met kroost op de bank met een fles Cola en een zak chips een spannende film te kijken. Zondag uitslapen, brunchen en er op uit. Maar steeds meer merkt Ik dat het anders moet.
Super zonen slapen langer uit of hebben een baantje, willen naar een feestje (helemaal in Zeist), trekken zich terug naar boven en luisteren harde muziek of hebben dood eenvoudig geen zin om iets te ondernemen. Zou voor haar de tijd aangebroken zijn om er zelf op uit te trekken, ze haar museumjaarkaart kan afstoffen en die bonnen voor 'een dagje weg' kan gaan verzilveren? En dat zonder schuldgevoel? Het Rijksmuseum, tentoonstelling van Rothko, slenteren door Amsterdam, die NLP opleiding in Belgie? Ik betrapt zich op een vreugde sprongetje. Misschien is het dan toch tijd om een keertje niet thuis te eten.......
