Lintjesregen

Ik is dol op aandacht. Met dit gezegd hebbende vliegen de gevleugelde opmerkingen haar om de oren ‘wie niet’ of ‘ja nou, dát weten wij wel hoor!’, of ’knap hoor dat je dat durft te leven, ik wou...’. Ik verwondert zich over deze vorm van openhartigheid, hoewel ... ze snapt het wel. Ze is immers ook opgevoed met en opgegroeid in de sfeer van ‘doe-maar-gewoon’. Ik heeft in het verleden heel serieus uit alle macht geprobeerd haar emoties in te houden, successen niet te vieren, hard te werken en zuinig te zijn. Maar dat is haar nooit echt gelukt. Eerlijk? Ik vindt het een onhoudbare combinatie. Helemaal niets leuks aan!

 ‘Kind, het leven is niet alleen maar leuk’..... hoort u m ook ;-)?

Onbevangenheid

Maar goed; dol op aandacht dus! De kernwaarde van W (dat is waar Ik werkt) is aandacht. Aandacht voor de ander en voor jezelf, voor persoonlijk contact en voor samenwerking met collega’s, familie, mantelzorgers... Oprecht een gewaagde en daar houdt Ik wel van. Als je Ik een beetje kent, zou je kunnen denken dat W een organisatie is waar zij zich op haar plek voelt. En dat klopt ook wel. In veel van wat W doet herkent Ik persoonlijk de kernwaarde. Het bijzondere vindt ze dit te herkennen in een tijd waarin de ene verandering de andere inhaalt en successen steeds vaker voor lief genomen lijken te worden. Waar met de hand op de knip (waar niet) vooral hard en efficiënt gewerkt moet worden.

Maar dan is daar de dag vóór Koningsdag 2019 waarop die ‘Aandacht’ voor iedere medewerker van W, vrijwillig of niet, werd uitgedrukt in het opspelden van een lintje. Ik had dienst en zij werd vooral verrast door de woorden die daarbij werden uitgesproken. ‘Voor jou als persoon, voor wie je wil zijn, voor wat je allemaal doet.’ Nou ja, zeg nou zelf dat maakt toch iets los in een mens? Sommige waren cynisch, maar Ik denkt daar heel anders over. Cynisme maakt idealen kapot! Er valt niets te hopen of te verwachten: ‘doe-maar-gewoon’ en –wat is gebleken- is dit géén goede combi voor Ik. Nee, dit gebaar ontroerde haar oprecht en op een of andere manier geeft het haar vleugels om te zijn wie ze wil zijn, te zeggen wat ze wil zeggen en te doen wat ze zou willen doen.

Aandacht.. Ik mijmert er over.. fundament van bestaan, licht-schijnen-groeien? Diepzinniger? Zoals Claudia de Breij eens zei: ‘Het gaat altijd over liefde, het gaat altijd over licht’. Oe, Ik gaat helemaal los. Ze is vanochtend naar een lezing van Rinus van Warven geweest. Bijzonder hoe deze man met compassie vertelt over de rol van religie en levensbeschouwing in een mensenleven en daags na de lintjesregen dat bijzondere gevoel van waardering bij Ik naar het bewustzijn weet te brengen.