Ik laat lozzzzzzz

De vraag zoemt nog na in haar hoofd 'Mam, wanneer eet jij nou eens een keertje niet thuis?' Oef..... die had Ik niet aan zien komen.....De drie R-en staan bij haar hoog in het vaandel. Wat overigens niet wil zeggen dat ze deze altijd evengoed kan toepassen, maar het houdt haar in zekere zin wel bezig. Haar super zonen zijn ruim 13 en 15 en hebben hun moeder niet altijd meer nodig zoals 'vroeguh'. Ik dacht dat ze dat wel begrepen had, maar.... ging het vroeger om aankleden en veters strikken, nu gaat het toch veel verder dan dat. Volgens Ik is het tijd voor het 'echte' werk; los laten en vertrouwen! Maar hoe doe je dat? 

Ik vindt dat maar moeilijk en kampt met een soort van schuldgevoel. Tot voor kort liep het allemaal op rolletjes; door de weeks naar school, huiswerk maken en zo nu en dan chillen met vrienden. De weekenden begonnen op vrijdag met zelfgemaakte hamburgers, patat uit de oven en niet te vergeten 'Flikken Maastricht'. Zaterdag vloog iedereen uit en hing ze 's avonds met kroost op de bank met een fles Cola en een zak chips een spannende film te kijken. Zondag uitslapen, brunchen en er op uit. Maar steeds meer merkt Ik dat het anders moet. 
Super zonen slapen langer uit of hebben een baantje, willen naar een feestje (helemaal in Zeist), trekken zich terug naar boven en luisteren harde muziek of hebben dood eenvoudig geen zin om iets te ondernemen. Zou voor haar de tijd aangebroken zijn om er zelf op uit te trekken, ze haar museumjaarkaart kan afstoffen en die bonnen voor 'een dagje weg' kan gaan verzilveren? En dat zonder schuldgevoel? Het Rijksmuseum, tentoonstelling van Rothko, slenteren door Amsterdam, die NLP opleiding in Belgie? Ik betrapt zich op een vreugde sprongetje. Misschien is het dan toch tijd om een keertje niet thuis te eten.......