De zon schijnt, het is zacht weer.... Ik gaat even op haar balkonnetje zitten, in het hoekje nog net in de zon. Een mooi beschut plekje door de coniferen van haar onderbuurman. De buurt spreekt er schande van, maar Ik vindt het juist fijn. Ze kan, afgezonderd van voorbijgangers, lekker luisteren naar het sociale gebabbel van mensen die elkaar tegen komen bij het uitlaten van hun hond of moeders die net hun kinderen naar school hebben gebracht...... gebabbel over zo weinig informatie..... heerlijk om naar te luisteren, maar ook een beetje om af te kunnen kijken. Ik vindt dat ze niet zo goed sociale babbels kan maken. Zij kan beter praten over iets, ze kan hele bomen opzetten, mensen aanhoren met hun problemen, raad geven of helpen een oplossing te zoeken.... Maar alleen dat maakt het leven vaak wel heel serieus. En zo is Ik eigenlijk ook weer niet. Van nature is zij een opgeruimd, vrolijk en een positief mens. Er zijn voor Ik maar weinig dingen waar je echt heel serieus over moet zijn of doen. Althans...... dat is wat ze zichzelf voorhoudt. Sinds 'dat-been' vraagt ze zich regelmatig af of zij wel toe komt aan haar levensmotto. Nu ze weer fulltime werkt, lijkt het alsof haar werk haar helemaal opslokt.... Ze komt niet meer zo toe aan..... Ja, waar aan eigenlijk.... Nu dan met 'dat-been' kan ze behoorlijk nadenken over haar leven en of het de wending heeft gekregen waar ze naar op zoek was......en daarom heeft Ik zich vanochtend opgegeven voor een nieuwjaarsretraite, in Drenthe.... Ik wil straks 2014 afsluiten om een frisse nieuwe start te kunnen maken. Nieuwe baan, haar vader is overleden, het slepende gedoe om 'dat-been'..... het zijn gebeurtenissen die niet in je koude kleren gaan zitten, beseft ze zich nu....nu ze met 'dat-been' zit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten